جهان آفریننده

«لغت نامه دهخدا»

[جَ فَ نَنْ دَ / دِ] (نف مرکب) جهان آفرین. خالق گیتی :
جهان آفریننده یار من است
سر اختر اندر کنار من است.فردوسی.
جهان آفریننده را کرد یاد
که بی یاد او آفرینش مباد.نظامی.