جهانگرد

«لغت نامه دهخدا»

[جَ گَ] (نف مرکب)جهان گردنده. آنکه در اقطار عالم بسیار سفر کند. سائح. سیاح. رحاله :
هر بیت که گفتی آن جهانگرد
بر یاد گرفتی آن جوانمرد.نظامی.
قناعت توانگر کند مرد را
خبر کن حریص جهانگرد را.سعدی.
زهی جوفروشان گندم نمای
جهانگرد شب کوک و خرمن گدای.سعدی.