چابک دستی

«لغت نامه دهخدا»

[بُ دَ] (حامص مرکب)استادی. مهارت. چالاکی :
به چابکدستی و استادکاری
کنی در کار این قصر استواری.
نظامی (خسرو و شیرین).
از حکم تقدیر مقدران آسمانی و چابکدستی مهندسان لامکانی. (ترجمهء محاسن اصفهان ص57). حقایق خرده کاری و چابکدستی بتقدیم رسانیده. (ترجمهء محاسن اصفهان ص63).