چاربیخ

«لغت نامه دهخدا»

(اِ مرکب) اصول اربعه. چهار ریشه و آن ریشهء خطمی و رازیانه و کرفس و کَبَر باشد. بیخ کاسنی و بیخ رازیانه و بیخ کبر و بیخ کرفس را گویند. (برهان) (آنندراج). || (ص مرکب) دارای چهار ریشه. چارریشه. چاراصل :
درختی است شش پهلو و چاربیخ
تنی چند را بسته بر چارمیخ.
نظامی (شرفنامه ص89).
|| کنایه است از چار عنصر. (برهان).