چرک آلوده

«لغت نامه دهخدا»

[چِ دَ / دِ] (ن مف مرکب)چرک آلود. آلوده به چرک. دَرِن. مِدرَن. (منتهی الارب). رجوع به چرک و چرک آلود و چرکین شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر