«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ] (اِ مرکب) نگرستن بود بگوشهء چشم. (فرهنگ اسدی). بمعنی چشماغیل است که بغضب و قهر بگوشهء چشم نگاه کردن باشد. (برهان). بمعنی چشم آغیل است. (جهانگیری). بگوشهء چشم نگریستن از روی قهر بر دشمن. (انجمن آرا) (آنندراج). نظر بگوشهء چشم. (فرهنگ نظام). چشماغل. چشماغول. چشماغیل. چشم زهره : کیوس وار بگیرد(1) همی بچشمالوس بسال فرخ شبها امیر روز غدیر. دقیقی (از فرهنگ اسدی). || کژبین. (ناظم الاطباء). || بغضب نگاه کننده را نیز گویند. (برهان)(2). رجوع به چشماغل و چشماغول و چشماغیل شود. (1) - ن ل: کیوس وار نگرد (بتشدید را) در نسخه چاپی: ....بسان فرخ شهبا امیر روز غدیر. (2) - اسم فاعل با حذف «نده» از آخر. (حاشیهء برهان قاطع چ معین).