«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ مِ تَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) کنایه از چشم تنگ بین و حریص و آزمند. کنایه از چشمی که همه چیز را کم و اندک بیند : گفت چشم تنگ دنیادار را یا قناعت پر کند یا خاک گور.سعدی. || چشم ترک . چشم غیرفراخ. چشمی نظیر چشم مغولان و ترکان.