«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ مِ فِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) کنایه از حلقهء فتراک. (آنندراج). حلقهء دوالی که از پس و پیش زین اسب آویزند : چنان آسوده بنشینم دمی از تیغ بی باکش که دارد گرمی شادی ز خونم چشم فتراکش. فطرت (از آنندراج).