چشم فتراک

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ مِ فِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) کنایه از حلقهء فتراک. (آنندراج). حلقهء دوالی که از پس و پیش زین اسب آویزند :
چنان آسوده بنشینم دمی از تیغ بی باکش
که دارد گرمی شادی ز خونم چشم فتراکش.
فطرت (از آنندراج).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر