«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ فُ بَ تَ] (مص مرکب) چشم برهم نهادن. چشم بستن. چشم فرودوختن. - چشم از چیزی فروبستن؛ اعتراض کردن از اعتنا نمودن بشأن آن چیز. (آنندراج). - || صرف نظر کردن از آن چیز : دلارامی که داری دل در او بند دگر چشم از همه عالم فروبند.سعدی. - چشم از جهان فروبستن؛ کنایه است از مردن و قطع حیات کردن. رجوع به چشم فرودوختن شود.