«لغت نامه دهخدا»
[چَ] (اِ صوت) صدا و آواز پی در پی زدن گرز و شمشیر و امثال آن باشد. (برهان) (آنندراج). آواز ضرب گرز و شمشیر که از پی هم زنند. (جهانگیری). آواز گرز و شمشیر که در پی هم زنند. (انجمن آرا). صدا و آواز برخورد پی در پی شمشیر و گرز و جز آن. (ناظم الاطباء). چکاچاک و چکاچک و چاک چاک و چک چک و چکچکاک و چکاکاچاک. تپ تاپ و شب شاپ : ز چکچاک گرز و ز شپشاپ تیر برآورد از جان دشمن نفیر. اسدی (از جهانگیری). رجوع به چاکاچاک و چکاچاک و چک چاک. شود.