«لغت نامه دهخدا»
[چِلْ لَ / لِ چِ لَ / لِ کَ دَ] (مص مرکب) مراسم عزای چهلم مرگ کسی را به پاداشتن. در روز چهلم مرگ کسی مراسم خاص عزاداری را به جای آوردن. چله گرفتن. چله داشتن. || مراسم چله نشین صوفیان : مال یتیمان خوری پس چله داری کنی راه مزن بر یتیم دست بدار از چله.(1)سنائی. و رجوع به چله و چله دار و چله داری و چله داشتن و چله گرفتن شود. (1) - در این شعر سنائی در هر دو مصراع «چله» بدون تشدید لام آمده که گذشته از مراعات وزن و ضرورت شعری تلفظ صحیح این کلمه نیز به همین صورت است و « چله» به تشدید لام بعداً رایج شده است.