چوگان باختن

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چُو تَ] (مص مرکب) به چوگان بازی پرداختن. بازی گوی و چوگان کردن. چوگان بازی کردن :
زمانه اسپ و تو رائض به رای خویشت تاز
زمانه گوی و تو چوگان به رای خویشت باز.
رودکی.
نامه نویسد بدیع و نظم کند خوب
تیغ زند نیک و پهنه بازد و چوگان.فرخی.
چوگان باختند و نیزه انداختند.
(تاریخ بیهقی چ ادیب ص 349).
- گوی و چوگان باختن؛ ببازی گوی و چوگان پرداختن. چوگان بازی کردن :
اسب در میدان رسوائی جهانم مردوار
بیش از این در خانه نتوان گوی و چوگان باختن.
سعدی (بدایع).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر