«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چُو خوَرْ / خُرْ دَ] (مص مرکب) ضرب و زخم دیدن از چوگان. چوب خوردن : هرآینه که نشان گیرد از جراحت گوی چوبی محابا هر سو همی خورد چوگان. فرخی. وگر گوید ربایم زآن زنخ گوی بگو چوگان خوری زآن زلف بر روی. نظامی.