«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ دَ چَ / چِ] (اِ مرکب)کنایه از چشم و گوش و دهان و بینی است. (از شرفنامهء منیری) (برهان) (آنندراج) (انجمن آرا) (ناظم الاطباء) (فرهنگ فارسی معین). || کنایه از چهارعنصر است. || کنایه از کسی است که بر یک سخن نماند. (آنندراج) (انجمن آرا).