چهره آرای

«لغت نامه دهخدا»

[چِ رَ / رِ] (نف مرکب)آرایندهء چهره. رخسار را زیور و زینت دهنده. || آرایشگر. آرایش کننده. که چهره را آرایش کند. || چهره پرداز. نقاش. مصور. || مجازاً صفت حق تعالی. واهب الصور :
ابارای او بنده را پای نیست
جز او جان ده و چهره آرای نیست.فردوسی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر