«لغت نامه دهخدا»
[چِ نُ / نِ / نَ دَ] (مص مرکب) روی نمودن. رخسار نشان دادن. روی نشان دادن. || مجازاً خود را نمودن. خویشتن را در معرض نگاه کسی قرار دادن : برو پیش او تیز و بنمای چهر بیارای و ببسای رویش به مهر.فردوسی. - بفرخی چهر نمودن؛ به خجستگی چهر نمودن. به مبارکی روی نمودن : گردش اختر و پیام سپهر هم بدین فرخی نمودن چهر.نظامی. - چهر آشکارا به کسی نمودن؛ آشکارا روی به کسی آوردن و آن کنایه از اقبال کردن و روی خوش نشان دادن است : نه پیوست خواهد جهان با تو مهر نه نیز آشکارا نمایدت چهر.فردوسی. || روی موافقت نشان دادن. موافقت کردن. همداستان شدن. هم آهنگ شدن : ز پند آزمودیم و چندی ز مهر بگفتیم و طلحند ننمود چهر.فردوسی. || اقبال کردن : گمانش چنان بد که گردان سپهر به گیتی مر او را نمودست چهر.فردوسی. || برخورد و موافقت داشتن : همی گفت تا کردگار سپهر چگونه نماید بدین کار چهر.فردوسی.