چهر نمودن

«لغت نامه دهخدا»

[چِ نُ / نِ / نَ دَ] (مص مرکب) روی نمودن. رخسار نشان دادن. روی نشان دادن. || مجازاً خود را نمودن. خویشتن را در معرض نگاه کسی قرار دادن :
برو پیش او تیز و بنمای چهر
بیارای و ببسای رویش به مهر.فردوسی.
- بفرخی چهر نمودن؛ به خجستگی چهر نمودن. به مبارکی روی نمودن :
گردش اختر و پیام سپهر
هم بدین فرخی نمودن چهر.نظامی.
- چهر آشکارا به کسی نمودن؛ آشکارا روی به کسی آوردن و آن کنایه از اقبال کردن و روی خوش نشان دادن است :
نه پیوست خواهد جهان با تو مهر
نه نیز آشکارا نمایدت چهر.فردوسی.
|| روی موافقت نشان دادن. موافقت کردن. همداستان شدن. هم آهنگ شدن :
ز پند آزمودیم و چندی ز مهر
بگفتیم و طلحند ننمود چهر.فردوسی.
|| اقبال کردن :
گمانش چنان بد که گردان سپهر
به گیتی مر او را نمودست چهر.فردوسی.
|| برخورد و موافقت داشتن :
همی گفت تا کردگار سپهر
چگونه نماید بدین کار چهر.فردوسی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر