چهره خراش

«لغت نامه دهخدا»

[چِ رَ / رِ خَ] (نف مرکب)خراشندهء چهره. شخایندهء رخسار. || (ن مف مرکب) روی خراشیده. (ناظم الاطباء). دارای رخسار مجروح و شخوده. || (اِ مرکب - اضافهء مقلوب) خراشِ چهره. بریدگی بر رخسار.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر