چهره گشاده

«لغت نامه دهخدا»

[چِ رَ / رِ گُ دَ / دِ] (ن مف مرکب) مجلو. برقع برافکنده. روی گشاده :سپر ماه چهره گشادهء قلم قدرت اوست، و تیغ آفتاب از میانهء صبح برکشیدهء ارادت او. (سندباد نامهء ظهیری ص2).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر