«لغت نامه دهخدا»
[حاف ف] (ع ص) نعت فاعلی از حفّ. گرداگردآینده چیزی را، و منه قوله تعالی : و تری الملائکه حافین من حول العرش... (قرآن 39/75). || سخت چشم زخم رساننده. || سویق حافّ؛ پستِ لت ناکرده. (منتهی الارب).