حاکم شرع

«لغت نامه دهخدا»

[کِ مِ شَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) مجتهدی که به دعاوی رسد و حکومت در مرافعات کند. مقام قضائی روحانیون قدیم که به حلّ و فصل دعاوی مردم قیام میکردند. قاضیی که بر طبق قوانین مذهبی حکم دهد. رجوع به محکمهء شرع و آیین دادرسی تألیف متین دفتری سال 1327 ه . ش. ص46 و 116 شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر