«لغت نامه دهخدا»
[کِ] (حامص) سمت حاکم. حاکمیت. قدرت. اختیار. حکمرانی :امیرالمؤمنین ترا نگهبان ایشان کرده، و سیاست ایشان را بتو حواله کرده و تو را جهت حاکمی ایشان خواسته. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص313). آن روز هیچ حکم نباشد مگر بعدل ایزد سذوم را ننشسته بحاکمی(1). ناصرخسرو (دیوان ص451). (1) - یعنی خداوند مانند حاکم سذوم [ در داستان معروف ] نیست. در چ تقوی تهران متن دیوان به غلط چنین چاپ شده: ایزد سذوم را نسپرد است بحاکمی.