حالق

«لغت نامه دهخدا»

[لِ] (ع ص، اِ) نعت فاعلی از حلق. سترندهء موی. سرتراش. آرایشگر سر و صورت. سلمانی. ج، حَلَقه. || پر و مملو. || بَدْیُمْن. (منتهی الارب). مشئوم. || پستان پرشیر. ج، حُلَّق، حوالق. (مهذب الاسماء) (منتهی الارب). || تاک بررفته بر درخت. || کوه بلند. (منتهی الارب). جبل مرتفع. جای بلند: جاء من حالق؛ ای من مکان مشرف. لاتفعل کذا امک حالق؛ نفرینی است؛ یعنی چنین مکن مادرت ترا گم کناد، و در گم شدن تو موی سر برکناد و بستراد.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر