حبیه

«لغت نامه دهخدا»

[حُبْ بی یَ] (اِخ) صاحب کشاف اصطلاحات الفنون گوید: گروهی از متصوفهء مبطله باشند. و قول و معتقد ایشان آن است که بنده چون به درجهء محبت رسد تکلیفات شرعیه از او ساقط شود و محرمات بر او مباح می گردد و ترک صلات و صیام و حج و زکات و سایر شعائر اسلام و ارتکاب آثام بر او مباح گردد. پناه می بریم به خداوند از این اعتقاد، چه آن بدون شک و ریب کفر صریح است، چنانکه در توضیح المذاهب گفته است. و در بعض کتب آمده است: فرقه ای از مشبهه که گویند: خدای تعالی را نپرستند نه از خوف و نه از طمع بلکه از حب و دوستی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر