حجه

«لغت نامه دهخدا»

[حَجْ جَ] (ع اِ) سال. (ترجمان عادل بن علی). || مهره و یا دانهء مروارید که در گوش آویزند و بکسر هم آمده است. (منتهی الارب). || نرمهء گوش. || یک بار حج کردن. (ناظم الاطباء).
- ذوالحجه؛ ماه دوازدهم سال قمری. ج، ذوات الحجه. رجوع به ذوالحجه شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر