«لغت نامه دهخدا»
[حِ] (ع اِ) کسی که فساد نماید در هر چیز. || آنچه نخل را به وی گشن دهند. || (ص) نار حراق؛ آتش پاک سوزنده که باقی نگذارد چیزی را. || رمی حراق؛ رمی سخت. (منتهی الارب).