«لغت نامه دهخدا»
[حَ خوا / خا رَ / رِ] (نف مرکب) حرام خوار: حرام خور : چو مستحلاّن شوم و حرامخواره نه ایم از این سبب همه ساله اسیر حرمانیم. مسعودسعد (دیوان چ نوریان ص507).