«لغت نامه دهخدا»
[حِ زِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب)حرز روح. حرز روان. تعویذی که برای حفظ روح از صدمات ارواح پلید و دیوان می بستند : مدحهای تو حرز جان سازم در بیابان و بیشه و کودر.مسعودسعد. حرز جان تو بس بود ز بلا مدحت شهریار بنده نواز.مسعودسعد. پار آن قصیده گفت که تعویذ عقل بود و امسال این قصیده که هم حرز جان اوست. خاقانی.