«لغت نامه دهخدا»
[حُ قَ] (ع اِمص) سوزش. سوختن : ایمن از شر نفس خود بودی در غم حرقت و عذاب جحیم.ناصرخسرو. دُرصفت از تف حرقت زرد شد. (ترجمهء تاریخ یمینی ص295). حرقت حُرفت ادب در او رسید. (ترجمهء تاریخ یمینی ص 361). -امثال: حرفت آموزی از حرقت مفلسی نسوزی. (جامع التمثیل). رجوع به حرقه شود.