«لغت نامه دهخدا»
[حَ وَ] (اِخ) (بصورت تثنیه) موضعی مستحکم و استوار به صنعاء. در روزگار سیف الاسلام طغتکین بن ایوب، مردی بنام عبدالله بن حزه زیادی بر این دژ مستولی گشت. (معجم البلدان).