حزون

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (ع ص، اِ) گوسفند بدقلق. شاه سیئه الخلق. بز بدخو. گوسپند بدخو. (منتهی الارب). || کثیرالحزن. || جِ حزن، به معنی زمین درشت و سنگلاخ :
بردیم ناز حیزان تا ایر سخت بود
چون ایر سست گشت چه حیزان و چه حزون.
سوزنی.
و ینبت [ آمارنطن ] فی اماکن و عره و فی حزون الارض. (ابن البیطار).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر