«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (ع ص، اِ) گوسفند بدقلق. شاه سیئه الخلق. بز بدخو. گوسپند بدخو. (منتهی الارب). || کثیرالحزن. || جِ حزن، به معنی زمین درشت و سنگلاخ : بردیم ناز حیزان تا ایر سخت بود چون ایر سست گشت چه حیزان و چه حزون. سوزنی. و ینبت [ آمارنطن ] فی اماکن و عره و فی حزون الارض. (ابن البیطار).