حزه

«لغت نامه دهخدا»

[حُزْ زَ] (ع ص، اِ) نیفه. حجزه. (منتهی الارب). || گردن. (منتهی الارب). || پارهء گوشت. (مهذب الاسماء). پارهء گوشت به درازا بریده یا خاص است به جگر. (منتهی الارب). ج، حُزَز.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر