«لغت نامه دهخدا»
[حُ نِ بِ رِ تِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) حسن ته برشته. حسن برشتهء سوخته. حسن سبزته گلگون : گل دل ز ما بزور صباحت نمی برد حسن برشتهء سوختهء لاله دیدنی است. دانش (از آنندراج). چه میدانند حسن ته برشته که با درکش چه لذتها سرشته. وحید (در تعریف خشت پز). به ما آجر از کوره چون رخ نمود چو حسن برشته دل از ما ربود. زلالی (از آنندراج) (غیاث اللغات).