حشاک

«لغت نامه دهخدا»

[حِ] (ع اِ) چوبی که بدان دهان بزغاله بندند تا شیر نمکد. (منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر