حشف

«لغت نامه دهخدا»

[حَ شَ] (ع اِ) خرمای بد. خرمای زبون و تباه. خرمای جلک. (مهذب الاسماء). بدترین خرما. خرمای ضعیف بی خسته یا خشک. و در مثل است: حشفاً و سوء کیله. (منتهی الارب). هم بد و هم کم. (از اقرب الموارد). || پستان خشک. (منتهی الارب). پستان فرسوده. || ثمر مقل آنگاه که خشک شود. || جِ حَشَفه. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر