حظایر

«لغت نامه دهخدا»

[حَ یِ] (ع اِ)جِ حظیره. حظائر. جایها که درآن خرما خشک کنند. محوطه ها که از چوب و نی سازند.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر