حکر

«لغت نامه دهخدا»

[حَکْ / حُ کُ] (ع اِ) ستم. || زیست بد. || روغن یا شهد که کودکان لیسند. روغن که با عسل آمیخته طفل را خورانند. || قعب خرد. کاسهء کوچک. || چیزی اندک. (منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر