«لغت نامه دهخدا»
[حَ خوا / خا تَ](مص مرکب) درخواست کردن حلیت را برای ذمه. (ناظم الاطباء). چون کسی مشرف بمرگ شود استغفار حقوق از دیگران و بحل خواستن او از یاران. (غیاث) : زاهد قصه بگفت و جان همی کند فان گفتا من ندانستم و حلالی خواست [ از کشتن زاهد ] گفتا حلال کردم. (مجمل التواریخ و القصص ص111). جان ز لب در فکر دامن در کمر پیچیدن است گر حلالی خواهی از بیمار ما وقت است وقت. صائب (از آنندراج).