حیوق

«لغت نامه دهخدا»

[حُ] (ع مص) احاطه کردن. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (آنندراج). || کار کردن شمشیر. || لازم شدن کاری به کسی و واجب گشتن. || فرودآمدن بر کسی. (منتهی الارب) (آنندراج). رجوع به حَیق شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر