حیه

«لغت نامه دهخدا»

[حَیْ یَ] (ع ص) مؤنث حی زنده. (اقرب الموارد). || (اِ) مار. ج، حَیّات، حیوات. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). و رجوع به تحفهء حکیم مؤمن شود. || نوعی کرم معده. (ضریر انطاکی). رجوع به حیات شود. || ستاره ها که مابین فرقدین و بنات نعش اند. (فیروزآبادی) (آنندراج) (اقرب الموارد) (منتهی الارب). نام صورتی از صور فلکیه که آنرا بصورت ماری توهم کرده اند و این مار صورت دیگر بنام حواء است به دست دارد و کواکب صورت حیه هیجده کوکب است. (جهان دانش)(1). نام صورت هشتم از صور چهارده گانهء فلکی جنوبی و آنرا شجاع نیز نامند. (مفاتیح) :
الا که تا بدین فلک بود روان
شجاع او و حیه و عوای او(2).منوچهری.
-حیه الحوا؛ مار و مارافسا. صورت چهاردهم از صور شمالی.
- حیه الوادی؛ شیر که اسد باشد. (منتهی الارب) (آنندراج).
|| فلان حیه الوادی؛ بلای روزگار و خبیث است. همچنین حیه الارض و حیه الحماط. || (ص) ارض حیه؛ زمین با فراخی عیش. (منتهی الارب).
(1) - Serpent. (2) - ن ل: شجاع او دحیه الحوای او.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر