خارکن

«لغت نامه دهخدا»

[کَ] (نف مرکب) کنندهء خار (شرفنامهء منیری) شخصی که پیوسته خار را از زمین بکند (آنندراج) (برهان قاطع) کسی که از زمین خار کند و بفروشد حاطِب : چنین گفت با خارکن شهریار که از گوسفندش بدانی شمارفردوسی بدین خار کن داد دینار چند بدو گفت کاکنون شوی ارجمندفردوسی تبردار مردی همی کند خار ز لشکر بشد نزد او شهریارفردوسی هامون گذاری کوه فش، دل بر تحمل کرده خوش تا روز هر شب بار کش، هر روز تا شب خار کن امیرمعزی گفت بلی روزی چهل شتر قربان کرده بودم بگوشهء صحرائی رفتم و خارکنی را دیدم پشتهء خار فراهم آورده (گلستان).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر