«لغت نامه دهخدا»
(حامص مرکب) بوسیدن زمین مر احترام را سجده از روی ادب بجا آوردن : پیران قبیله خاک برسر رفتند بخاکبوس آن درنظامی زین پس من و خاکبوس پایت گردن نکشم ز حکم و رایتنظامی اعظم قوام دولت و دین آنکه بر درش از بهر خاکبوس نمودی فلک سجودحافظ در طوس بشرف خاکبوس حضرت اعلی مستعد گشت (سمط العلی ص 35 (||) نف مرکب) بوسندهء خاک مر احترام را : که آئی بفرمانبری شاه را بوی خاکبوس آن کئی گاه را (گرشاسب نامه) تا لب من خاک بوس کوی تست هر دم از لب بوی جان می آیدم؟.