خاک پرست

«لغت نامه دهخدا»

[پَ رَ] (نف مرکب)پرستندهء خاک کنایه از کسی است که دوستدار امر بیمقدار است آنکه دل به هیچ بندد آنکه دل بر جهان بندد : دلا جهان همه باد است و خلق خاک پرست نه آتشم که فروزی بباد رخسارمخاقانی که ز نامحرمان خاک پرست می نماید که شخصی اینجا هستنظامی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر