خاک تاریک

«لغت نامه دهخدا»

[کِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) کنایه از جسد و قالب آدمی بود (برهان قاطع) (انجمن آرای ناصری) قبضهء خاکی که سرشت انسانی از آن است.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر