خاک پیراستن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (مص مرکب)خاک را تزیین کردن کنایه از پیرایه و علایق دنیا بر پیکر خاکی خود بستن : خاک پیراستن چه کار بود حامل خاک خاکسار بود گر کسی پرسدت که دانش پاک ز آدمی خیزد آدمی از خاک گو گلاب از گل و گل از خار است نوش در مهره مهره در مار است( 1)نظامی ( 1) - در حاشیهء صفحهء 41 هفت پیکر نظامی (چ 2) توجیه مرحوم وحید دستگردی دربارهء این پیرایهء علایق دنیا و تکبر و غرور بر پیکر خاکی خود مبند زیرا آدمی چون حمل کنندهء پیکر خاکی است باید » : سه بیت چنین است مانند خاک پست باشد و اگر کسی بگوید خاک پست نیست زیرا بیک واسطه مرکز دانش است جواب بگو که خاک با آنکه محل « دانش است پست است مانند خار و مار که جایگاه گل و مهره اند ولی زشت و پست می باشند.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر