«لغت نامه دهخدا»
[گُ تَ] (مص مرکب)تهی گذاشتن - خانه خالی گذاشتن؛ خانه را بدون ساکن گذاشتن در خانه کسی نگذاشتن : بهیچ حال ( خانه خالی نتوان گذاشت (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 515.