خبق

«لغت نامه دهخدا»

[خَ] (ع مص) تیز دادن( 1) (از منتهی الارب) (اقرب الموارد) (متن اللغه ||) حقیر و خرد انگاشتن کسی را نسبت بخود: خبق فلاناً؛ به معنی خرد و حقیر دانست فلان را نسبت بخویش (از منتهی الارب) ( 1) - خبق در همان معنی بکار میرود که حبق بکار رفته « خاء » و « حاء » است ظاهراً باید خبق و حبق مبدل هم باشند، ابدال.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر