خبوط

«لغت نامه دهخدا»

[خَ] (ع ص) فرس خبوط؛ اسپ که پای بر زمین زند (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء) الخیل الذی یخبط الارض برجله (از اقرب الموارد) (متن اللغه) (معجم الوسیط).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر