«لغت نامه دهخدا»
[خَ] (ع ص) فرس خبوط؛ اسپ که پای بر زمین زند (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء) الخیل الذی یخبط الارض برجله (از اقرب الموارد) (متن اللغه) (معجم الوسیط).