«لغت نامه دهخدا»
[خُ جَ تَ / تِ بَ] (ص مرکب) خوش گفتار میمون گفتار خوش و مبارک بیان بیان خوش : زبان خجسته بیان بزمزمه تلاوت ( قرآن گشوده (جبیب السیر چ خیام ج 3 جزو 4 ص 323.