«لغت نامه دهخدا»
[خُ جَ تَ / تِ پَرْ] (اِ مرکب) پرگار خجسته و مبارک کنایه از دوران و حرکت دوری خوش و خجسته است : بود اول آن خجسته پرگار نام ملکی که نیستش یارنظامی.