خجندی

«لغت نامه دهخدا»

[خُ جَ ] (اِخ) سلیمان بن اسرائیل بن جابربن قطربن حبیب بن ابی حبیب خجندی، مکنی به ابوعبدالله او از عبدبن حمید و فتح بن عمرو وراق و عبدالله بن عبدالرحمن دارمی و ابراهیم بن حسین همدانی و جز آنها حدیث شنید و ببغداد آمد و در آنجا درس حدیث داد از او علی بن عمرالسکری نقل حدیث کرد سپس بنیشابور رفت و بحدیث پرداخت و از او مردم نیشابور چون ابوالحسن خضربن احمد شافعی نقل حدیث کردند (از انساب سمعانی).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر